Beste iedereen,
Helaas ben ik noodgedwongen tot de conclusie gekomen dat ik moet stoppen met basketbal. Niet omdat ik dat wil, maar omdat het medisch onverantwoord is om door te gaan. Vier hersenschuddingen blijken uiteindelijk te veel. Daarmee komt er abrupt een einde aan mijn basketbalcarrière.
Dat maakt deze beslissing extra moeilijk. Als het aan mij had gelegen, was ik het liefst nog jarenlang doorgegaan. Juist daarom doet het pijn dat het op deze manier moet eindigen.
Basketbal heeft jarenlang een enorme rol gespeeld in mijn leven en heeft mij ontzettend veel gegeven.
Als competitief ventje begon ik ooit bij WSV, waar ik het spelletje ontdekte. Daarna maakte ik de stap naar het CSE en de jeugdteams van Landstede, waar ik leerde wat je kunt bereiken met hard werken, discipline en eindeloos trainen. Vervolgens kreeg ik bij Rotterdam de kans om ervaring op te doen op het hoogste niveau. De afgelopen jaren keerde ik terug bij de Landstede Hammers, waar ik mij verder heb kunnen ontwikkelen en een belangrijke rol binnen het team mocht vervullen.
Daarnaast heb ik de eer gehad om uit te komen voor de Nederlandse nationale jeugdteams en de afgelopen jaren ook voor het Nederlands team. Het dragen van het Oranje shirt en het zingen van het Wilhelmus blijft iets waar ik altijd enorm trots op zal zijn.
Basketbal heeft mij herinneringen gegeven die ik mijn hele leven met mij mee zal dragen. Wedstrijden waarin het publiek zo luid was dat nadenken nauwelijks nog mogelijk was. Momenten waarop de adrenaline door je lichaam gierde en vermoeidheid of pijn volledig naar de achtergrond verdwenen. Alles draaide dan om één ding: samen alles geven voor de winst.
Hoewel het mij nooit is gelukt om een finale te winnen, besef ik nu meer dan ooit hoe bijzonder het was om die wedstrijden überhaupt te mogen spelen.
Al deze ervaringen waren nooit mogelijk geweest zonder de mensen binnen en rondom het basketbal.
Mijn teamgenoten, met wie ik samen heb gestreden, gevochten en geleden, maar ook gelachen, genoten en successen heb gevierd. Jullie maakten moeilijke momenten draaglijk en mooie momenten onvergetelijk.
Mijn coaches, die mij vanaf jonge leeftijd hebben begeleid en gevormd. Zonder jullie kennis, vertrouwen en begeleiding had ik nooit deze carrière kunnen hebben.
Iedereen binnen de clubs, die ervoor zorgde dat ik mij volledig kon richten op de sport en het mogelijk maakte om dit leven te leiden.
Mijn tegenstanders, die mij telkens opnieuw pushten om beter te worden en het maximale uit mezelf te halen. Ik ga die strijd missen.
En natuurlijk de fans. Jullie hebben gezorgd voor veel van mijn mooiste herinneringen. Jullie energie, steun en passie hebben mij altijd geholpen om net dat beetje extra te geven.
Ik wil iedereen die onderdeel is geweest van mijn carrière enorm bedanken. Zonder jullie was dit allemaal niet mogelijk geweest. Daar zal ik altijd dankbaar voor blijven.
Ondanks het verdriet overheerst vooral dankbaarheid en trots als ik terugkijk op alles wat basketbal mij heeft gebracht. De sport heeft mij gevormd tot de persoon die ik vandaag ben en heeft mij herinneringen gegeven die niemand mij ooit meer afpakt.
Nu begint er een nieuw hoofdstuk. Hoe dat eruit gaat zien weet ik nog niet precies — tips zijn welkom — maar ik kijk terug op een prachtige basketbalcarrière vol bijzondere momenten en geweldige mensen.
Bedankt voor alles!
De eerste thuiswedstrijd in de playoffs zal in het teken staan van Coen op zondag 17 mei om 14.00.
